ကၽြႏ္ုပ္ႏွင့္ မိုးဖြဲေန႔

     ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ျမိဳ့ေတာ္ခန္းမ ေရွ႔နားက ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းေရွ့မွာ မိုးဖြဲေလးေတြက်လို႔ ခဏတာမိုးခိုေနတုန္း ေတာင္ေမႊးေလးေထာက္ရင္း သူေတာင္းစားမၾကီးတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာေနတယ္ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ဟိုလူ႔ၾကည့္ ဒီလူ႔ၾကည့္နဲ႔ ဘယ္သူမ်ားပိုက္ဆံေပးေလမလဲေပါ့။
     ကၽြန္ေတာ္လည္းၾကည့္ေနရင္း သူ႔လက္ကိုတြဲထားတဲ႔ သူေတာက္စားမၾကီးရဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္တယ္ ၃,၄ ႏွစ္သားေလးေတြရွိေလာက္ေရာေပါ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၊ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္။ သူတို႔ေတြကေတာ့မိခင္ၾကီးရဲ့လက္ကို လက္တစ္ဖက္ကတြဲရင္း တစ္ဖက္ကေတာ့ ကေလးသဘာ၀ ေဆာ့ေနေလရဲ့။ မိခင္ၾကီးမွာလည္းတံုတံု ခ်ိခ်ိပံုစံနဲ႔ တကယ္လား၊ လူသနားေအာင္လုပ္ထားတာလား ဟုစိတ္ထဲကစဥ္းစားေနမိပါတယ္။ ေကာင္းေတာ့မေကာင္းပါဘူး ဒါေပမယ့္စိတ္အစဥ္ထဲ ၀င္လာတာေလးကေတာ့အမွန္ပါပဲ။ ဂရုဏာလဲျဖစ္မိပါတယ္ သံသယလည္းျဖစ္မိပါတယ္။ စိတ္အစဥ္ထဲဒြိဟ ျဖစ္ေနပါတယ္။
     မိန္းမၾကီးက တကိုယ္လံုးနႏြမ္းေတြလိမ္းထားတာ ၀ါထိန္္ေနတာပဲ။ အ၀တ္လက္ရွည္ေလးနဲ႔ အကၤ် ီကလဲ ဟိုေနရာျပဲ ဒီေနရာအဖာေလးနဲ႔ေပါ့။ ကေလးေတြက ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ႔ ကေလးမေလးကအနီေရာင္ ညစ္ညစ္ေလး၀တ္ထားျပီး၊ ေကာင္ေလးက အျပာေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး၀တ္ထားတယ္ မေလွ်ာ္တာလည္းၾကာျပီထင္ပါရဲ့ ညစ္ေထးေနတာပဲ။ အကၤ် ီကေတာ့ ဘာေရာင္မွန္းကိုအတိအက်ေျပာလို႔ မေရေအာင္ အေရာင္ေတြလြင့္ေနပါျပီ။
     တကယ္ဆိုရင္ ကေလးေတြကိုမိုးရြာထဲမွာ ေခၚလာဘို႔မသင့္ဘူးေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္အိမ္မွာ ဘယ္သူမွမရွိလို႔လား။ ေယာက်ာ္းေကာမရွိလို႔လား။ ဘယ္မွာေနတာပါလိမ့္။ ကေလးေတြေကာ ေက်ာင္းေတြဘာေတြ တတ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ ကေလးေတြၾကီးလာရင္ဘာေတြျဖစ္ကုန္မွာလည္း၊ ေတာင္းစားတာ အက်င့္ပါျပီး သူေတာင္းစားေလးေတြျဖစ္ကုန္မွာလည္း ရင္ေလးမိပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ပညာမသင္ရ ဘာမသင္ရနဲ႔ အသိဥာဏ္နည္းျပီး မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္ျဖစ္ျပီး အလြယ္လိုက္သြားႏိုင္တယ္ေလ။ ရရစားစား ေလးေတြမ်ားျဖစ္သြားမလား။ ေအာ္လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ စား၀တ္ေနေရး အစဥ္မေျပရင္ အကုန္လံုးျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ေလ။ ဘာျဖစ္လို႔ဆင္းရဲေနၾကတာလည္း။ စဥ္းစားရင္း သူေတာင္စားမၾကီးနဲ႔ မ်က္လံုးျခင္းဆံုမိပါတယ္ သ႔ူမ်က္လံုးက အသနားခံေနတဲ႔မ်က္လံုးပါ လက္ကေလးျဖန္႔ရင္း တၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သနားေတာ့သနားတယ္ဗ်ာ ဒါေပမယ့္သံသယေတာ့ရွိေနဆဲပါ။
     ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ကေလးကိုတေတာင္နဲ႔တြတ္လိုက္တာေတြ႔ရတယ္ ကေလးက ကၽြန္ေတာ္ရွိရာကို လက္ကေလးျဖန္႔ရင္း ေျပးလာေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမေတြးႏိုင္ခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့လက္ေတြအိပ္ေထာင္ထဲကို ေရာက္ႏွင့္ေနျပီေလ ကၽြန္ေတာ့ရဲ့ သူေတာင္းစာမၾကီးအေပၚ ထားတဲ႔သံသယ စိတ္ေတြဟာလည္း ကေလးေတြေၾကာင့္ အရည္ေပ်ာ္ခဲ႔ရပါျပီ။ အိတ္ေထာက္ထဲမွာရွိတဲ႔ ၂၀၀ တန္အထပ္ကေလးကို ေပးလိုက္မိတယ္။ ကေလးကလွမ္းယူျပီး သူ႔အေမရွိရာကိုေျပးသြားရင္း  သူ႔အေမကိုလွမ္းေပးလိုက္တယ္။ သူေတာင္းစားမၾကီးက ေက်းဇူးတင္တဲ႔ အၾကည့္ေလးၾကည့္ရင္း ေရွ႔ဆက္သြားပါေတာ့တယ္။
     ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေငြေလးနဲ႔ ဒီေန႔ေတာ့ထမင္း၀ႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႔၊ ေနာက္ေန႔ေတြဘယ္လိုမ်ား စခန္းသြားေလမလဲ၊ ဒီကေလးေတြရဲ႔အနာဂါတ္ဟာ ဘာေတြမ်ားျဖစ္လာမလဲ လို႔အေတြးေတြနဲ႔ မိုးခိုရင္းက်န္ရစ္ပါေတာ့တယ္။

(မဂၤလာညေနခင္း)

ရယ္စရာ စု-၃

  ဒီလိုပဲ

တစ္ေန႔တြင္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ထံ နားထဲသို႔ ေဂၚလီလံုး၀င္သြားေသာ ကေလးလူနာတစ္ေယာက္
ေရာက္လာေလသည္။ ဆရာ၀န္ခမ်ာ ကေလးနားထဲသို႔ ၀င္ေနေသာ ေဂၚလီလံုးကို ခက္ခက္ခဲခဲႏွင့္
အသည္းအသန္ႀကိဳးစားၿပီး ထုတ္ေပးလိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ကေလးငယ္အား ေမးလုိက္သည္။
"သားရယ္… နားထဲကို ေဂၚလီလံုး၀င္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား ေဆာ့လိုက္ပါလိမ့္"
ထိုအခါ ကေလးငယ္က "ဒီလိုပဲ ဦးဦးရဲ႕" ဟုဆိုကာ ေဂၚလီလံုးကို နားထဲသို႔
ျပန္ထည့္ျပလိုက္ေလသည္။

 -------------------------------------------

 မေျပာတတ္ေသးဘူး

 ကိုယ္၀န္အရင့္အမာႏွင့္ မိန္းမျဖစ္သူ အလြန္အမင္း ဗိုက္နာေနသည့္အတြက္

ေယာက်္ားျဖစ္သူက ဆရာ၀န္ကို အသည္းအသန္ ဖုန္းဆက္ေခၚသည္။

ဆရာ၀န္မႀကီးေရာက္လာၿပီးေနာက္-

"လူနာေရာ"

"အခန္းထဲမွာ"

"ရွင္ အျပင္မွာပဲေနေနာ္၊ အခန္းထဲ၀င္မလာနဲ႔"

"ဟုတ္ကဲ့"

ခဏၾကာေတာ့ ဆရာ၀န္မႀကီးက တံခါးဟလိုက္ၿပီး ေယာက္်ားျဖစ္သူကို လွမ္းေျပာတယ္။

"၀က္အူလွည့္ရွိရင္ အျမန္ေပးပါ"

"ဟုတ္ကဲ့"

ေယာက်္ားျဖစ္သူက ယူေပးလိုက္တယ္။ ဆရာမႀကီး၀င္သြားၿပီး ခဏေနေတာ့ ျပန္ထြက္လာတယ္။

"ပလာယာပါ လိုခ်င္တယ္"

"ဟုတ္"

တစ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့

"စို႔ နဲ႔ တူသာ ေပးပါေတာ့"

ဒီေတာ့ လူနာရွင္ေယာက္်ားက စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔

"ဆရာမရယ္၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါခင္ဗ်ာ

၊ လူနာရဲ ့အေျခအေနက
ေတာ္ေတာ္ဆိုးလို႔လား"
"မေျပာတတ္ေသးဘူးရွင့္၊ ေဆးေသတၱာကို ဖြင့္လို႔မရေသးလို႔ လူနာကို မၾကည့္ရေသးဘူး"

--------------------------------------------

ဘာဆက္မက္တာလဲ

ဧည့္သည္မ်ားစံုလင္ေနခ်ိန္တြင္ လူတစ္ဦးက အျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကို
ေနာက္ေျပာင္လိုေသာေၾကာင့္ စကားလွမ္းေျပာသည္။
"တေလာက ငါ အိပ္မက္,မက္တယ္ကြ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ အေတာင္ပံေတြေပါက္ၿပီး
ပ်ံၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေ၀းေ၀းကို မပ်ံႏုိင္ဘဲ တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေျမႀကီးေပၚကို
ျပန္က်လာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါက ပ်ားရည္ေတြ အျပည့္ရွိတဲ့ တြင္းထဲကို
ျပဳတ္က်ၿပီးေတာ့၊ မင္းကေတာ့ အညစ္အေၾကးေတြ ျပည့္ေနတဲ့ တြင္းႀကီးထဲကို
က်သြားတယ္ကြ"
အေျပာခံရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ဟာသဉာဏ္ရွိသူျဖစ္ေလေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ
ျပန္ေျပာလုိက္တယ္-

"အံ့ၾသစရာေကာင္းလုိက္ပါဘိကြာ၊ ငါလည္း အဲဒီပံုစံအတုိင္းပဲ အိပ္မက္,မက္တာကြ။

ဒါေပမယ့္ ငါက ေရွ႕ဆက္ၿပီး အိပ္မက္ဆံုးတဲ့အထိ မက္ခဲ့ေသးတယ္ကြ"

"ေဟ၊ ဟုတ္လား… ဘာေတြ ဆက္မက္ခဲ့ေသးလို႔လဲ"

"ငါတို႔ေတြ တြင္းေတြထဲကေန ျပန္တက္လာၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္

အျပန္အလွန္ လွ်ာနဲ႔လွ်က္ၾကတယ္ေလ"

 ------------------------------

အခန္းငွားမရလို႔ 

ဂ်ီကာဂိုၿမိဳ႕မွ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးသည္ မေရာက္ဖူးေသးသည့္
ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္သို႔ ခရီးထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕သို႔
ေရာက္ေသာအခါ ဟိုတယ္တစ္ခုသို႔ ၀င္သည္။ အဆိုပါဟိုတယ္မွာ
လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားမႈရွိေသာ ဟိုတယ္အျဖစ္ ထင္ရွားသည့္ဟိုတယ္ ျဖစ္သည္။
ဟိုတယ္မန္ေနဂ်ာအား အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေျပာလုိက္သည္။
"ကၽြန္မကို အခန္းတစ္ခန္းေပးပါ၊ ႏွစ္ပတ္ၾကာေနပါ့မယ္"
မန္ေနဂ်ာက ျပန္ေျဖသည္။
"၀မ္းနည္းပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အခန္းလြတ္မရွိပါဘူး"
ထိုအခ်ိန္တြင္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ အခန္းလာအပ္သည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက
၀မ္းသာအားရေျပာလိုက္သည္။
"ၾကည့္စမ္း၊ အဆင္ေျပလိုက္တာ၊ အခန္းတစ္ခန္း လြတ္သြားၿပီ။ အခုျပန္အပ္တဲ့အခန္းကို
ကၽြန္မကိုေပးလို႔ ရၿပီမလား"
"စိတ္မရွိပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟိုတယ္မွာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြကို
တည္းခိုခြင့္မျပဳပါဘူးခင္ဗ်"
"ဘယ္သူလဲ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးက၊ ကၽြန္မလား၊ ကၽြန္မက ကတ္သိုလစ္ဘာသာ၀င္ရွင့္"
"လြယ္လြယ္ယံုဖို႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္ခင္ဗ်၊ ေမးခြန္းအခ်ိဳ႕ ေမးခြင့္ျပဳပါ၊
ဘုရားသခင္ရဲ႕ သားေတာ္ဟာ ဘယ္သူပါလဲ"
"မယ္ေတာ္ေမရီကေမြးတဲ့ ေယ႐ႈသခင္ေပါ့ရွင့္"
"သူ႔ကို ဘယ္မွာေမြးတာလဲ"
"ႏြားတင္းကုတ္မွာ"
"ဘာျဖစ္လို႔ ႏြားတင္းကုတ္မွာ ေမြးရတာလဲ"
"နင္တို႔လို အေကာင္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္ မယ္ေတာ္ေမရီ အခန္းငွားမရလို႔တဲ့ေဟ့"

---------------------------------

ဒါေတာ့ မျဖစ္ဘူး ဆရာ

လူနာ - ေဒါက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေလ… အၿမဲတမ္း စိတ္အားငယ္သလို ျဖစ္ေနတယ္၊
ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ အႀကံေပးပါဦးခင္ဗ်ာ။
ဆရာ၀န္ - လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ၊ တျခားအေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္စဥ္းစားမေနနဲ႔၊ အလုပ္ထဲမွာ
ေခါင္းျမႇဳပ္ထားလုိက္။
လူနာ - (ျပာျပာသလဲျဖင့္) ဟာ… အဲဒါေတာ့ မျဖစ္ဘူးဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္က
ဘိလပ္ေျမေဖ်ာ္တဲ့လူဗ်။

(From Forward Mail)

ကၽြႏု္ပ္ခ်စ္ေသာ ရွင္သာရိပုတၱရာ (၂)

     အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ အရွင္အႆဇိရဲ့ တရားနဲ႔ ေသာတာပန္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ထိုအရွင္ျမတ္ရွိရာဘက္ကို အျမဲ ဦးေခါင္းထားျပီး အိပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ လက္ယာရံျဖစ္ေနေသာ္လည္း မိမိကိုတရားသိေအာင္ျပေပးေသာ ဆရာကိုအျမဲ ဂါရ၀ျပဳပံုေလးက အေတာ္ေလးခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အျမဲလုပ္ႏိုင္ခဲတဲ့ ဂါရ၀ျပဳမွဳေလးပါ။
     အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ သူ႔ဟာသူ လက္ယာရံပဲ ေအးေဆးေနလို႔ရပါတယ္။ အရွင္ကမေနႏိုင္ပါဘူး သူ႔ရဲ့ေက်ာင္း,သူ႔ဆရာဘုရားရွင္,သာသနာေတာ္ စသည္တို႔အေပၚမွာအျမဲ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ရဟန္းေတြ ဆြမ္းခံထြက္ျပီဆိုလဲ ေနာက္ဆံုးမွာထြက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းက ေက်ာင္းအတြင္းမွာ အျမင္မေတာ္တာေတြ ေတြ႔ရင္သိမ္းဆည္းတယ္, ေရျဖည့္တယ္, တံမ်က္စည္းလွည္းတယ္ ဒီအလုပ္ေတြ လိုက္လုပ္ေနတယ္ ဒီေတာ့ေနာက္ဆံုးမွဆြမ္းခံၾကြရတာေပါ့။ အရွင္က ရဟန္းေတြ ဆြမ္းခံ၀င္ေနခ်ိန္ တျခားသူေတြ ေက်ာင္းထဲ၀င္ၾကည့္လို႔ ဖရိုဖရဲေတြ ေတြ႔သြားရင္ျဖင့္ ဘုရားသာသနာကို ကဲ႔ရဲ့မွာဆိုးရိမ္ေတာ္မူတယ္လို႔ ေရွးဆရာတို႔ကေရးၾကတယ္။ သူဟာသံဃာေတြ အေပၚလဲ အလုပ္ေၾကြးျပဳခ်င္ပံုရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာေလးပါ။ သူလိုလက္ယာရံၾကီးက အျခားရဟန္းေတြ ေရအိုး သူတို႔ေရွ့မွာ သြားျဖည့္ေပးလို႔ ရဟန္းေတြ ဘယ္လက္ခံရဲမလဲ။ ဒါေၾကာင့္မရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြ လုပ္တာျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေလးေတြကလဲ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။
     ဘုရားဥပေဒကို ေလးစားတာလဲ တကယ္ၾကည္ညိဳဖို႔ေကာင္းတယ္။ အလွဴမဏၭပ္တစ္ခုမွာ ရက္ရွည္စတုဒီသာ ေကၽြးတယ္။ ရဟန္းေတြက ေန႔တိုင္းသြားစားေနလို႔ လူေတြက ကဲ႔ရဲ့ၾကတယ္။ ဒါကို ဘုရားရွင္သိေတာ့ တစ္ရက္ပဲစားရမယ္လို႔ ပညတ္ေတာ္မူတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာက ေဒသစာရီ လွည့္လာရင္း အဲဒီအရပ္မွာ နာမက်န္းျဖစ္တယ္။ တစ္ရက္စာဆြမ္းဘုန္းေပးျပီး ေနာက္ရက္မွာလူေတြက လာကပ္လွဴေသာ္လည္း ဘုရားရွင္တားျမစ္ထားတယ္ဆိုျပီး ဘုန္းေပးေတာ္မမူဘူးတဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ဘုရားရွင္ ၾကားေတာ္မူျပီး နာမက်န္းျဖစ္လွ်င္ ေန႔စဥ္သံုးေဆာင္ႏိုင္တယ္ဟုခြင့္ေပးေတာ္မူရတယ္တဲ႔။ ဘယ္ေလာက္ေလးစားစရာ, ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလိုက္လဲဗ်ာ။
(မဂၤလာညေနခင္း)

ဂုဏ္အလွ

 

ငါ့ညီေျပာင္ဝင္း ေမာင္သစ္ဆင္း

မင္း၏သားငယ္ သက္ႏွစ္ဆယ္သည္
ဘယ္ဂုဏ္မ်ိဳးကို ႀကိဳက္သနည္း ။

ေရႊဂုဏ္ေငြဂုဏ္ ရာထူးဂုဏ္သည္
လူ႔ဘံုေလာက အကာမွ်တည့္
သူကျငဴစူ မၾကည္ျဖဴ၍
ခြာယူလိုက ခြာ၍ရ ။

ရိုးဂုဏ္ေျဖာင့္ဂုဏ္ ယဥ္ေက်းဂုဏ္သည္
လူ႔ဘံုေလာက ႏွစ္သာရတည့္
သူကျငဴစူ မၾကည္ျဖဴလည္း
ခြာယူမရ ကြာမက် ။

(ေဇာ္ဂ်ီ)

အိမ္အလွ

ငါ့ညီေၿပာင္ဝင္း၊ ေမာင္သစ္ဆင္း
မင္း၏သားငယ္၊ သက္ႏွစ္ဆယ္သည္
ဘယ္အိမ္မ်ိဳးကို ၾကိဳက္သနည္း။

အိမ္ေရွ့ပန္းခင္း၊ ဇာၿပတင္းႏွင့္
အိမ္တြင္းေကာ္ေဇာ၊ ဆိုဖာေခ်ာႏွင့္
အံ့ဩ ရင္မ၊ ဗန္းၿပ လွလည္း
စိတ္က ေမာဟ၊ လက္က ေလာဘ
ႏႈတ္က မာန၊ ထားတတ္ၾကမူ
အတၱကိုယ္က်ိဳး ထိုအိမ္မ်ိဳး။

အိမ္ေနာက္စိုက္ခင္း ၊ စားမ်ိဳးဟင္းႏွင့္
အိမ္တြင္းသန္႔စင္၊ ေလေနဝင္ႏွင့္
အားအင္မွ်တ၊ ဗန္းမလွလည္း
စိတ္ကေမတၱာ၊ လက္မွာ စာဂ
ႏွဳတ္က ေၿဖာင့္ရိုး၊ အေနရိုးမူ
သူ႔က်ိဳး ကိုယ့္က်ိဳး ထိုအိမ္မ်ိဳး ။ ။
(ေဇာ္ဂ်ီ)

ဆံုးျဖတ္ျခင္း အႏုပညာ

     လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ဖြဲ႔စည္းထားသည္ဟု ကၽြႏ္ုပ္ေျပာပါလွ်င္လြန္မည္မဟုတ္ပါ။ လူတိုင္း၊ အရြယ္တိုင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်ၾကရပါတယ္။ ကေလးငယ္ေတြပင္လွ်င္ ငိုမည္လား မငိုဘူးလား၊  ငါငိုလိုက္လို႔ ဒီမုန္႔ရမွာလား အရိုက္ခံရမွာလား သူလည္းတြက္ခ်က္ရပါတယ္။ ဦးေနာက္အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ သူ႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရတာ လြယ္တဲ႔အလုပ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ မဟာစြန္႔စားခန္းၾကီးတစ္ခုပါ။
     ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ျခင္းစြမ္းအားေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္မတူညီၾကပါဘူး။ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းမရွိသူဟာ ေလထဲတိုက္အိမ္ေဆာက္ေနရသလိုပါပဲ အေတြးအိမ္မက္ေတြထဲမွာပဲ လြင့္ေျမာေနတတ္ပါတယ္။ ဘာဆံုးျဖတ္ခ်က္မွမခ်ႏိုင္လို႔ ဘယ္မွလဲမေရာက္ပါဘူး။ ဘာမွလည္းမျဖစ္ပါဘူး။ သူ႔ဟာအခ်ဳပ္အေႏွာင္ေတြနဲ႔ ေနေနရသူပါ။ လူတစ္ေယာက္ဟာလြတ္လပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်ရဲရပါတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျခင္းဟာ ေၾကာက္ရြံ႔မွဳ၊ စိုးရိမ္မွဳ၊ သံသယရွိမွဳ၊ မေသခ်ာမွဳ တို႔မွလြတ္ေျမာက္ေစျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သင္ဟာ လြတ္လပ္သူျဖစ္ခ်င္ပါက ရဲရင့္တဲ႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်ရပါမယ္။ သတၱိရွိရပါမယ္။

     ဆံုးျဖတ္ျခင္းဆိုတာ ကိစၥတစ္ခုကို သတၱိရွိစြာ ရင္ဆိုင္ျခင္းျဖစ္တယ္၊ သူ႔မွာဟိုလိုလို ဒီလိုလိုအေတြးေတြကေန ကင္းေ၀းတယ္၊ ဘက္တစ္ဖက္မွာ ခိုင္ခိုင္မာမာရပ္တည္ျခင္းစြမ္းအားေတြရွိတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုဟာ အထက္သို႔ဦးတည္သလို ေအာက္သို႔လဲထိုးဆင္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆံုးျဖတ္ပဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္မွေရာက္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်သာ ခ်ပါ။ မွားမွာမေၾကာက္ပါနဲ႔။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားျခင္းက ဘာမွမဆံုးျဖတ္ဘဲေနသူထက္ သတၱိရွိရာေရာက္ပါတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားမွန္းသိပါက အမွန္သို႔အျမန္ျပန္ျပင္ႏိုင္ပါတယ္။
     ကၽြႏု္ပ္တို႔ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သမိုင္းေတြပါပဲ။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ွငယ္ငယ္ကဆိုလွ်င္ စာက်က္ရမွာလား၊ ေဘာလံုးသြားကန္ရမွာလား ခဏ ခဏဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရတာလြယ္တယ္ လို႔ေတာ့မထင္လိုက္ပါနဲ႔ အခန္႔မသင့္ရင္ ၾကိမ္လံုးစာမိသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၀တန္းျပီးေတာ့ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ အတြက္ ဘယ္တကၠသိုလ္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၾကရပါတယ္။ လြယ္တယ္လို႔ေတာ့မထင္လိုက္ပါနဲ႔ ဟိုလူ႔လိုက္ေမး ဒီလူ႔လိုက္ေမးနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔အကိုက္ဆံုးကို ေရြးခ်ယ္ရတာပါ။ ဒီေနရာေတြဟာ ဘ၀ရဲ့ၾကီးမာတဲ႔ အခ်ိဳးအေကြ႔ေတြပါ။ သတၱိရွိရွိနဲ႔ဆံုးျဖတ္ရပါတယ္။ အခ်ိဳ့မဆံုးျဖတ္ရဲလို႔ သူမ်ားလုပ္တာလိုက္လုပ္ရင္း ကိုယ္စိတ္မပါတာျဖစ္ေနလို႔ မွားသြားၾကျပီးအခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒါဆံုးျဖတ္ခ်က္မခ်ရဲတဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြပါပဲ။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားခ်မိ ရင္လဲ မွားမွန္းမသိပါက ဒုကၡေရာက္တတ္ပါတယ္။
     ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုရဲ့ေနာက္မွာ ဇြဲရွိမွဳ၊ ၾကိဳးစာမႉ၊ ပညာရွိမႉ၊ မနားမေနေဆာင္ရြက္မႉ၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ငယ္မ်ားဆက္တိုက္ခ်မႉ ေတြပါ၀င္ရပါတယ္။ အခ်ိဳ႔လူအမ်ားစုက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတာ့ခ်ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ခဏေနေတာ့ ေမ့သြားၾက၊ မၾကိဳးစားခ်င္ၾကနဲ႔ ဆက္လက္မလုပ္ေဆာင္ေတာ့ပါဘူး၊ ပ်င္းသြားၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ့ကဒါကို အခ်ိန္မရဘူးလို႔ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္ ပ်င္းတာေတာ့လူတိုင္းပ်င္းတတ္ၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီးတဲ႔အတြက္ေၾကာင့္ မျဖစ္မေန ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားျပန္ေပးရပါတယ္၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြထပ္ခ်ရပါတယ္၊ မနားမေန ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ရပါတယ္။ဒါမွကိုယ့္ရဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလူအေတာ္မ်ားမ်ားမလုပ္ႏိုင္တဲ႔အခ်က္ပါ သတိျပဳစရာအျဖစ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

     ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္ရန္အတြက္ သင့္ရဲ့စိတ္စြမ္းအင္ကလည္းအေရးၾကီးပါတယ္။ စိတ္စြမ္းအားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ ဘယ္ေျခ ညာေျခ လိုပါပဲ၊ တြဲေနမွခရီးေရာက္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ႔စိတ္ေတြက ခြန္အားၾကီးပါတယ္၊ မေကာင္းတဲ႔စိတ္ေတြက ခြန္အားနဲပါတယ္။ ပရဟိတစိတ္က သန္စြမ္းပါတယ္၊ အတၱစိတ္က ခ်ိနဲ႔ပါတယ္။ ပညာကထက္ပါတယ္၊ ႏံုအ မႉက တုံးပါတယ္၊ ရိုးသာမႉက အထက္တန္းက်ပါတယ္ ေကာက္က်စ္မႉက ေအာက္တန္းက်ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေကာင္းတဲ့စိတ္နဲ႔ အမ်ားအတြက္ကို ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး ရိုးရိုးသားသားလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ိဳးဟာ အလြန္တန္ဘိုးၾကီးေသာ၊ အက်ိဳးရွိေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္မွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘူး။
     အရြယ္ေတြၾကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် လူေတြရဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာလည္း ျမင့္မားလာပါတယ္၊ တာ၀န္ၾကီးလာပါတယ္၊ အေရးပါလာပါတယ္။ အကယ္၍ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္က စစ္တိုက္မယ္၊ အႏုျမဴဗံုးခ်မယ္ လို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါက အဘယ္အထိ တာသြားမည္ဆိုတာ စဥ္းစားလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားအျဖစ္ကိုဆုေတာင္းလိုက္တဲ႔ (တနည္း) ဘုရားျဖစ္ရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တဲ႔ သုေမဓ ရွင္ရေသ့ေၾကာင့္အနႏၱသတၱ၀ါေတြ ေအးျငိမ္းခဲ႔ရပါတယ္။ ဒါဆို ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုရဲ့တန္ဘိုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုရဲ့ အႏုပညာကို စာဖတ္သူတို႔ ရိတ္စားမိေလာက္ပါျပီ။
     အသင္စာဖတ္သူလဲ ခိုင္မာေသာ၊အမ်ားအက်ိဳးရွိေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားခ်ႏိုင္၍ ဘ၀လမ္းကိုေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစ။
(မဂၤလာညေနခင္း)

ကၽြႏု္ပ္ခ်စ္ေသာ ရွင္သာရိပုတၱရာ (၁)

     ကၽြႏ္ုပ္ရွင္သာမေဏေက်ာ္ေရးေသာစာအုပ္ကိုဖတ္ရင္း ရွင္သာရိပုတၱရာအေၾကာင္းေလးေျပာခ်င္လို႔ပါ အရင္ကတည္းက ကၽြႏ္ုပ္ရွင္သာရိပုတၱရာကိုၾကည္ညိဳပါတယ္၊ သူ႔အေၾကာင္းကိုပိုသိေလ သူ႔ကိုပိုပိုျပီးခ်စ္မိပါေတာ့တယ္။
     ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေ၀သာလီျပည္မွ ထြက္ေတာ္မူျပီး သာ၀တၳိျပည္ဘက္သို႔ ခရီးေဒသစာရီ ၾကြခ်ီေတာ္မူလာခဲ႔ရာ လမ္းခရီးအၾကားမွာ ဆဗၺဂၢီရဟန္းတို႔၏ တပည့္မ်ားက ေရွ့ကၾကိဳသြားျပီး ေနရာထိုင္ခင္းေတြ အရင္ဦးထားလိုက္ၾကတယ္။
     ျမတ္စြာဘုရားတပည့္သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ခရီးေဒသစာရီ ၾကြခ်ီေတာ္မူရာအခါေတြဆို အရွင္သာရိပုတၱရာက  ငါကား လက္ယာရံ အဂၢသာ၀က ၾကီးျဖစ္တယ္လို႔ တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္ထာျဖင့္ ဘုရားအနီးမွာ လိုက္ပါႏိုင္ခြင့္ရွိေသာ္လည္း ထိုသို႔ျပဳေလ့မရွိဘဲ ျမတ္စြာဘုရားေဒသစာရီ ၾကြခ်ီေတာ္မူရာတြင္ ေနာက္မွခ်န္ လိုက္ကာ နာမက်န္းသည့္ရဟန္းမ်ား သက္ၾကီးရြယ္အိုရဟန္းတို႔ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာလိုက္ပါႏိုင္ေရးအတြက္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္စီမံေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမွာက္ကူညီ၍ ေနာက္ဆံုးမွလိုက္ပါ ေလ့ရွိပါတယ္။ ထိုေၾကာင့္အရွင္သာရိပုတၱရာေရာက္ေတာ့ေနရာမရေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္တစ္ညဥ့္ပတ္လံုး သစ္ပင္ရင္း၌ သတင္းသံုးရပါတယ္။
     ဤအေၾကာင္းကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမတ္စြာဘုရားသည္ “ယခုသက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေနစဥ္ပင္ ရဟန္းမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္း ရိုေသက်ိဳးႏြံျခင္းမရွိၾကလွ်င္ ငါဘုရားပရိနိဗၺာန္စံေလေသာ္ကား အဘယ္သို႔ျပဳၾကလိမ့္မည္နည္း ” ဟုဆင္ျခင္ေတာ္မူကာ တရားသံေ၀ဂၾကီးစြာ ရေတာ္မူပါတယ္။ နံနက္မိုးေသာက္ေရာက္ေသာအခါ ရဟန္းမ်ားကိုစည္းေ၀းေစျပီးေမးပါတယ္။
     “ရဟန္းတို႔ ဆဗၺဂၢီရဟန္းတို႔၏တပည့္မ်ားက ေနရာေကာင္မ်ားၾကိဳတင္ယူ၍ မေထရ္ၾကီးတို႔ အိပ္ရာေနရာမ်ားကို မရေအာင္တားျမစ္ၾကသည္မွာမွန္သေလာ”။ ထိုအခါရဟန္းမ်ားကမွန္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ထားၾကေလရာ ျမတ္စြာဘုရားက ကဲ့ရဲ့ရွဳတ္ခ်ေတာ္မူျပီး “ ရဟန္းတို႔အဘယ္ရဟန္းသည္ ေနရာဦး ေရဦး ဆြမ္းဦးကို ထိုက္ကုန္သနည္း” ဟုေမးေတာ္မူေသာအခါ။ သံဃာမ်ားက မင္းမ်ိဳးရဟန္း၊ ဓမၼကထိကရဟန္း၊ ၀ိနည္းဓိုရ္ရဟန္း၊ ရဟႏၱာ စသည္ျဖင့္ေျဖၾကသည္။
     “ရဟန္းတို႔ ငါဘုရားသာသနာေတာ္မွာ ေနရာဦး၊ ဆြမ္းဦးကို ေထရ္စဥ္၀ါစဥ္ အတိုင္းသာရ ခြင့္ရွိ၏။ ယခုအခါ၌ကား သာရိပုတၱရာသည္ ငါဘုရား၏ လက္ယာရံ အဂၢသာ၀ကျဖစ္၏၊ ဓမၼစက္ကိုလည္ေစႏိုင္ေသာ သားၾကီးျဖစ္၏၊ ငါဘုရား၏အျခားမဲ႔၌ ေနရာကိုရျခင္းငွာ ထိုက္တန္သူျဖစ္၏၊ ေထရ္၀ါအရလည္းၾကီး၏၊ သာရိပုတၱရာသည္ လြန္ခဲ့သည့္ တစ္ညဥ့္ပတ္လံုးေနရာကို မရရွိဘဲ သစ္ပင္ရင္း၌သာ စၾကၤ ံသြားျခင္း၊ ထိုင္ျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကိုကုန္လြန္ေစခဲ႔ရေလျပီ။ ခ်စ္သာတို႔သည္ ယခုငါဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ပင္ ဤသို႔မရိုမေသရွိၾကလွ်င္ ငါဘုရားပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံျပီးေသာအခါ၌ကား အဘယ္သို႔ျပဳ၍ ေနၾကကုန္မည္နည္း” ဟုမိန္႔ေတာ္မူ၏။
     ထိုကဲ႔သို႔ အတၱရပ္၀န္းမွေ၀းကြာေတာ္မူေသာ၊ သည္းခံမွဳၾကီးေတာ္မူေသာ ရွင္သာရိပုတၱရာကုိေလးလည္းေလးစား၏။ ဦးလည္းညႊတ္ေတာ္မူပါ၏။
(မဂၤလာညေနခင္း)